Thursday, November 29, 2012

उशी.....



उशी.....

ती कहाणी ....ती स्वप्ने 
            ती आशा ... ती स्मरणे 

ते सारे ...
            येते जे मनी दाटून 
 धुसमत जे श्वसनातून 
           वितळत जे नयनातून 

ते सारे ......

          ते सारे तुजपाशी.

: मेंदी : इंदिरा संत 




Tuesday, November 13, 2012

पानगळ...





















गुलाबी थंडीचे दिवस . हळुवार 
स्वप्नांचे दिवस. 
आयुष्य थांबून राहिल्याचा गोड भास...
श्वासांचे प्रबंध करण्याचे वय..
रेशीम धाग्यांनी गुंफलेलं अलवार नातं ....
ऋतूंचे सोहळे साजरे करतानाच हळव्या पानगळीत हरवलेलं मन - सैरभैर ...

संपलेपणाची बोच - स्वप्नांच निर्माल्य ,
एक एक शुष्क पान जीवापाड जपण...
मनाच्या चोरकप्यात !
कुठल्यातरी एकांत अन हव्याहव्याशा उदास क्षणी हा मनोहारी चोरकप्पा अलगद उलघडायचा -
एक चाळा म्हणून कि , पुनः प्रत्ययाचा आनंद म्हणून काहीच आकळत नाही .
...... ऋतूचक्राबरोबर पुन्हा फिरून येणारया बहरासाठी पानापानांनी गळून जायचं ...
आपल्याच दिमाखात .....बहराच्या स्वागतासाठी कि एक अटळ सत्य म्हणून ???
मनाची बेचैनी अधिकच वाढते ....सायंकाळी लांबच लांब पंगत जाणाऱ्या सावल्यांची मनभर धास्ती वाटून राहते उगाचच......
पानगळीच्या या हळव्या क्षणी आपण सोबत असावं आधीचाच जीव टांगणीला लागलेला....अनामिक पानगळीन जीव गलबलून जातो ...
मनभर आठवणींच काहूर दाटताना फांदी फांदी डोळ्यादेखत निष्पर्ण होते .....
......दुःख पानगळीच नसतंच मुळी . पानगळीचे संदर्भ असतात तुटलेल्या स्वप्नांशी , पानगळीच्या ऋतूत एक-एक पान गळताना हे संदर्भ
आपसूकच जुळत जातात ...विषण्ण होतं ... फांद्याही एकाकी वाटू लागतात ...
बहरांच्या ऋतूमध्ये स्वतः मध्येच हरवलेल्या फांद्या आताश्या आत्ममग्न होताना चुकार पाखरही काही हितगुज करतात ...
कि सांत्वनांचे बेगडी शब्द ..... कुणास ठाऊक ???
जीवघेणी पानगळ वावटळीत सापडते अनाहूतपणे -गोल गोल घुमत रहाते
आसमंतभर -वेड्यागत .....
...कातरवेळी दूर कोणी फकीर गात असतो - कधीच.....
त्याचे ओलेचिंब स्वर सद्गदित करतात, त्याच्याशी अनामिक नातं जुळून जातं .
काळोख दाटल्या आभाळाकडे पाहात पाहात तोही वेड्यासारखा गात रहातो.....क्षणभर डोळ्यांच्या कडा
ओलावतात .... का कोण जाणे तो मग पोरका वाटू लागतो ....
एखाद्या अभोगी पहाटेला पानगळ दुक्यातून हरवून जाते .....
दूर पर्यंत अन कुणाच्या साखरझोपेत गुलाबी स्वप्न आकारात असतं .....
पहात स्वप्न खरी होतात ना !..... किती सोस असतो स्वप्नांचा ...
कधी मन भरून उमलतात अन कधी वांझही ठरतात .
हव्याहव्याशा थंडीत प्रभातफेरीला निघालं कि , झाडाखाली पडलेला
शुष्क पानांचा सडा हटकून लक्ष वेधून घेतो....
जराशान वाऱ्याच्या लकेरी बरोबर पानं विखुरतात इकड तिकडं .....
झाड त्रयस्थपणान पहात असतं पानगळ , खरं त्याचा हा अटळ भोगच !
आतल्या आत त्याचीही केवढी घुसमट होत असेल, पण एक ताठा कायम असतो
कित्येक वादळ स्पर्शून गेली तरीही .....
काही झालंच नाही या आविर्भावात .....
कुणी अनामिका गात राहते, विराणी मनाचा ठाव घेते .....काळजाचा ठोका
नेमका चुकतो - अशावेळी .....तिलाही गाण्याची भारी आवड...
गळाही गोड... शब्द स्वरांची पकड हुकमी -आगळीच !
.....गाण्या इतकीच तिला पानगळ प्रिय !
डोळे भरून ती तासन तास न्याहाळत बसायची .....
शुष्क पानांवर थबकलेले दवबिंदू तिच्या नजरेतून
सुटत नसत .....पानगळी बरोबरच तिची आठवण
मन भरून रहाते.....
तिच्या स्वरात स्वर मिळाला नाही हि खंत.....
डोळे पाणावतात .....पुन्हा एका पानगळीच्या मोसमात
ती हरपून गेली......आत्ता फक्त पानगळीच्या न संपणारया आठवणी .....
मन-पानगळ असह्य वाटू लागते
.........आताशा मान कशातच रमत नाही .....
घरातल्या रंगीबेरंगी फुलपाखारानीही मन हरखून जात नाही .....
तीही निःशब्द.....स्वःतामध्ये हरपलेली वाटतात .....!

खिडकीतून डोकावणारी बोगनवेलही परकी वाटू लागते.....
मधूनच वाजलेली "कॉल बेल" हि कर्कश वाटते , काळीज कापीत जाते
निर्भयी ....आतला आवाजच हरपताना मनभर भीती दाटून राहते
भयाण वाटू लागतं ...

गर्द काळोखी आव्हानं पेलत पेलत कुठ्पर्यंत जाणार ....वाट नेईल तिकडे....
वाटही लांबच लांब क्षितिजापार न संपणारी .....
कधी काळी भलीथोरली आव्हानं पेलली -हिमतीनं ....
आताशा वाऱ्याच्या झोतान मोडून पडण्याची भीती
मनभर दाटून राहते .....
साऱ्याच वाटा गोठलेल्या.....
धाय मोकलून रडताही येत नाही .....आणि खदखदून हसताही नाही येत.....
सारच असह्य ....हातावरच्या रेषा अवेळीच बदलून भविष्यच हरवावं हि जीवघेणी वेदना कुरतडत राहते
शरीरभर.....मनभर.....सर्वदूर !
......तिमिर गर्भी आव्हानांचे झुंडच्या झुंड जवळ जवळ येताना वारयांच्या झोताबरोबर
शुष्क पानांचा काफिला सरकतो पुढे पुढे ....
झाड स्वःतामध्ये हारवून जात .....
फांदीफांदीतून पानगळीची वेदना सोसत सोसत......!



Wednesday, October 3, 2012

जोगीण



























साद घालशील

तेव्हाच येईन
जितकं मागशील
तितकच देईन.

दिल्यानंतर

देहावेगळ्या
सावली सारखी
निघुन जाईन.

तुझा मुगूट
मागणार नाही
सभेत नातं
सांगणार नाही.

माझ्यामधल्या
तुझेपणात
जोगीण बनून

जगत राहीन.

- कुसुमाग्रज

Monday, October 1, 2012

पारिजात














फुल कोवळे शुभ्र से बोलके अबोलसे
कुण्या अंगणी झाड कुण्या दारी बहर 
नाते ओंजळीत गेले सुकुन फार 
तरी दाराची फुले देती गंध त्यास 
वेचावे वेचावे चांदणे हातात 
करतो वेडी माया कुठला पारिजात 

- अश्विनी शेंडे 

Wednesday, September 26, 2012

ऋणमुक्त


सहज सहज टाकुन गेलास
ओंजळीमधे
एक ऋणाचा क्षण..एका जन्मासाठी.

दहा बोटांची उधळली फुलपाखरे
आणि,
पांच प्राणाचे झाले संपुष्ट….

कितिदा तुला वाऱ्याने सांगितले असेल;
कितिदा फुल चिमणिने सांगितले असेल;

झुंजु मुंजु धुक्यातुन
कधीच का फिरला नाहीस?
जांभळ्या फुलाच्या शामलीजवळून
कधिच का गेला नाहीस?
त्या फुलावरचा दवाचा थेंब
कधिच का पाहिला नाहीस ?

कधिही
न ढळणारा तो दवाचा थेंब
तुझ्यासाठी.
तुझ्या पापण्या भिजवण्यासाठी.
कितीदा तुला हे वाऱ्याने सांगितले असेल
फुल चिमणिने सांगितले असेल..

– इंदिरा संत

Thursday, July 12, 2012

माझे गाणे, एकच माझे नित्याचे गाणे,

माझे गाणे, एकच माझे नित्याचे गाणे,
अक्षय गाणे, अभंग गाणे, गाणे हे गाणे

सर्व जगाचे मंगल, मंगल माझे गाणे,
या विश्वाची एकतानता हे माझे गाणे

आशेच्या वीणेचा चढवुनि सूर भौतिकांत
हे गाणे, हे प्रियकर माझे गाणे मी गात.

ही प्रेमाची, ही शांतीची, विश्वमंगलाची,
सौभाग्याची तार तशी ही, ही जगदैक्याची.

"निरध्वनी हे, मूक गान हे" यास म्हणो कोणी,
नभात हे साठवले याने दुमदुमली अवनी.

सर्व धर्म हे, भेद-पंथही सर्व एक झाले,
माझे, माझे विश्व, तार ही प्रेमाची बोले

शांतहि मत्सर, प्रशांत कपटस्वार्थाची ज्वाला,
चिच्छांतीने अहा भरीले सगळ्या विश्वाला. 

ही मोक्षाची, स्वातंत्र्याची, उन्नतिची माला,
सौभाग्याची तार लागलो मी छेडायाला.

हे नंदनवन ही स्वर्भूमी एक पहा झाली !
मंगल मंगल मद्‌गानाची गति ही शेवटली.

Thursday, June 14, 2012

ओळखीची सर


















पहाटेला आलेली ही ओळखीची सर 
ओले ओले करणारी फुलांत केसर......

किती दूर गेले फूल :
आली डोळ्यावर भूल,
एकाएकी पाकळ्यांना पडला विसर...

पहातो मी पुन्हा पुन्हा 
कुठे दिसतील का खुणा :
गवतात मावळली फुलांची कुसर.....

जीव लावियेला असा 
घेता परत ये कसा?????
पापण्यात जग झाले धुक्याने धूसर.....

: ओळखीची सर 
:भटके पक्षी 
: मंगेश पाडगावकर .

दोहा

माटी कहे कुम्हारसे तू क्यो  रोंदे मोय 
इक दिन ऐसा  आयेगा  मै रोन्दुंगी तोय 

: कबीर 

Friday, April 20, 2012

मला लागे तुझी आस













मला लागे तुझी आस 
तुला जडे माझा ध्यास 
तुला मला चोहीकडे 
माझे तुझे होती भास 

माझ्यातून तू वाहसी 
तुझ्यातही मी पाहसी 
तुझ्यामाझ्यातले सारे 
गुज माझ्यातुझ्यापाशी !

तुझी माझी पटे खुण
तुझी  माझी हीच धून 
तुझे प्राण माझे प्राण 
माझे मन, तुझे मन !

Tuesday, March 27, 2012

मला मांडीवर घेशील ना !

सुपा टोपलिच्या 
तुझ्या संसारांत
गार सावलीत 
राहीन मी 

मधे तुटताना 
माझी प्राणतार
मला मांडीवर
घेशील ना ! 

क्षितिज जसे दिसते

क्षितिज जसे दिसते
तशी म्हणावी गाणी
देहावरची त्वचा "आंधळी
छिलून घ्यावी कोणी

गाय जशी हंबरते 
तसेच "व्याकुळ" व्हावे
बुडता बुडता सांजप्रवाही
अलगद भरूनी यावे

फूल...

फूल...
हिममंद कनांचा खांब 
जसे प्रतिबिम्ब 
जडावे नयनी,
मेघांवरचा रंग मालवून 
दूर निघाले कोणी...
दूर निघाले कोणी, अवघे---
---दुःखच नेत्री जडले
अंबर वरती विरले
सांज-विसरल्या रात्रिंपाशी 
प्रानच मदिरा प्याले...
प्रानच मदिरा प्याले, नुरला--
---दूर नदीचा पुल 
भूलच सगळी भूल
धुलिंत हरवला चन्द्र कुणाचा 
धुलच झाली फूल...

-ग्रेस 

कधी पांघरावे मीही

कधी पांघरावे मीही 
माझा रक्ताचे प्रपात,
गूढ़ घावांचे किनारे 
मीच तोडावे वेगात..

असा आंधळा आवेग
मीच टाळावी बंधने ,
विश्वनिर्मितीचा रात्री
मला छेदावे श्रद्धेने .

अशा लाघवी क्षणांना 
माझा अहंतेचे टोक.
शब्द फुटण्याचा आधी
ऊर दुभंगते हांक.........
-ग्रेस

Saturday, March 24, 2012

पीठ गळे जात्यातून

पीठ गळे जात्यातून 
तसं पाणी डोळ्यांतून
आई करपले हात 
तुझे भाकरी भाजून.....

शिळ्या भाकरीचा उभा 
माझ्या संसाराचा जीव 
तुझ्या ओवीच्या शब्दानं
मला केलं चिरंजीव.....

पानझड : ना . धों. महानोर 


Friday, March 23, 2012

सूर्यनारायणा नित नेमाने उगवा

सूर्यनारायणा नित नेमाने उगवा 
अंधाराच्या दारी थोडा उजेड पाठवा 

मोडक्या घराच्या ब्रीन्दावनाशी सांजेला 
दिव्याचा आधार जडो त्यांच्या संसाराला 

ओंजळीन भरू देगा पाखरांच्या चोची 
दुःखात पंखाना असो सावली मायेची 

आबादानी होवो शेत भरू दे दाण्यांचे 
तुझ्या पालखीला शब्द बांधू तुकोबाचे   

: पानझड 
: ना. धों. महानोर .

माझेच मला झाले काही न कळेनासे.....













एकेक ऋतू जाई लावून तुला मेंदी 
एकेक फुलाचा हा शृंगार तुझ्यासाठी 
दारात जरी आला आषाढ तुझा ओला 
गाता न मला आला मल्हार तुझ्यासाठी.....
माझेच मला झाले काही न कळेनासे.....
घेतात कशी गीते आकार तुझ्यासाठी......

Thursday, January 19, 2012

बोटातला स्पर्श

बोटातला स्पर्श 
हर्ष अंगोपांगी 
नको तेही सांगी.....

सांगताना थोडा 
डोळ्यांना थरारा
वाटा सैराभैरा.....

सैरभैर साऱ्या  
समुद्राच्या लाटा 
आभाळाच्या काठा.....

काठावरी गर्द 
पेटलेला जाळ
चांदणे नितळ.....

: पानझड : ना धों महानोर.

Monday, January 16, 2012

तुझ्या वाटेला ओले डोळे


तुझ्या वाटेला ओले डोळे 
सुकून गेले  पाणमळे 

सजणासाठी सजून कोणी 
गाते पक्षिणी 
गीत निळे 
सुकून गेले पाणमळे 

राहू मैनेचे पंख पंखात 
हिरव्या झाडीत 
मनचळे.....
सुकून गेले पाणमळे 

जुन्या झाडाला हालता झुला 
ओला गलबला 
तुझ्यामुळे.....
सुकून गेले पाणमळे 

तुझ्या वाटेला ओले डोळे 
सुकून गेले  पाणमळे 

: पानझड 
: ना धों  महानोर

इथे झाडत निजलेल्या

इथे झाडत निजलेल्या 
पाखरा नाव न गाव 
निरागस पावलांसाठी 
नियतीचा पांगळा डाव.....

गलबला काळजामधला 
कहाणी चिंब भिजलेली 
कुठे देऊळ नसताना 
प्रार्थना दाटून आली ......

:पानझड : ना धों  महानोर


Monday, January 9, 2012

ज़िंदगी यूँ हुई बसर तन्हा

ज़िंदगी यूँ हुई बसर तन्हा
क़ाफिला साथ और सफर तन्हा

अपने साये से चौंक जाते हैं
उम्र गुज़री है इस कदर तन्हा

रात भर बोलते हैं सन्नाटे
रात काटे कोई किधर तन्हा

दिन गुज़रता नहीं है लोगों में
रात होती नहीं बसर तन्हा

हमने दरवाज़े तक तो देखा था
फिर न जाने गए किधर तन्हा

Sunday, January 8, 2012

फराज


तुझे फुरसत हि नही मिली पढने कि फराज 
हम तेरे शेहेर में बिकते रहे किताबोन्की तरह

मुहब्बत


औरभी दुख है जमानेमे मुहब्बत के सिवा 
मैने तुमसेही नही सबसे मुहब्बत कि है 

फराज


उसने मुझे छोड दिया तो क्या हुवा फराज 
मैने भी तो छोडा था सारा जहा उसके लिये 

फराज


तुझे भूलने कि कोशिश करुंगा मै फराज 
हो सके तो तुम भी मुझे याद न आना

तू किसी और के लिये होगा समुंदरे इश्क


तू किसी और के लिये होगा समुंदरे इश्क 
हम तो रोज तेरे साहिल से प्यासे गुजर जाते है 

आसान नही आबाद करना घर मुहब्बत का


आसान नही आबाद करना घर मुहब्बत का 
ये उनका काम है जो जिंदगी बरबाद करते है 

आंख में खामोशी, लबोन्पे सवाल ,रुख्पे सादगी

आंख में खामोशी, लबोन्पे सवाल ,रुख्पे सादगी 
कैसे कैसे रंग है इस तस्वीर मै 


फराज

शायद तू कभी प्यासा मेरी तरफ लौट आये फराज 
आखोंमे लिये फिरता हुं दर्या तेरी खातीर 

फराज

भला हाथोंकी लकीरेभी कही मिटती है फराज 
कितना पागल है मेरा नाम मिटानेवाला 

फराज

वो रोज देखता है डूबते हुवे सुरज को फराज 
काश मै भी किसी शाम का मंजर होता !!!!

फराज

सुना है जिंदगी इम्तिहान लेती है फराज 
पर यहा तो इम्तीहांने जिंदगी ले ली 

फराज

मिली जो सजा मुझे वो किसी खतापे  न थी फराज 
मुझपे जुर्म जो साबित हुवा  वो वफा का था  
 

फराज


उन्गलीया तुट गई पथ्थर तराशते तराशते फराज 
और जब बनी सुरत-ए -यार तो खरीतदार आ गये 

फराज


इन बारीशोन्से दोस्ती अच्छी नही फराज 
कच्चा मकान है तेरा कुछ युं खयाल कर  

फराज

 अब निंदसे कहो हमसे सुलाह करले फराज 
वो दूर चला गया है जिस के लिये हम जगा करते थे 

फराज

मै उसका हुं, ये राज तू जो जान गया है फराज 
वो किसका है? ये सवाल मुझे सुनाई  नही  देता!!! 

Tuesday, January 3, 2012

मोमीन

नारसाई से दम रुके तो रुके
मैं किसी से ख़फा नहीं होता
If lack of access kills me, let it
I don't (ever) take offence at anyone



:मोमीन 

मोमीन

बे-वफ़ा कहने की शिकायत है
तो भी वादा-वफ़ा नहीं होता



:मोमीन