Sunday, July 21, 2013

उस शक्ससे फकत इतनासा ताल्लुक है फराज




उस शक्ससे फकत इतनासा ताल्लुक है फराज 

वो पारेशा हो तो हमे निंद नही आती....












जमानेके सावालोंको हस कर टाल दू मै फराज 
लेकीन नमी आंखोंकी कहती है "मुझे तुम याद आते हो " :(( 

हम अपनी रूह तेरे जिस्ममेही छोड आये फराज













हम अपनी रूह तेरे जिस्ममेही छोड आये फराज
तुझे गलेसे लगाना तो इक बहाना था....

अब उसे रोज न सोचू तो बदन तुटता है फराज













अब उसे रोज न सोचू तो बदन तुटता है फराज 
उमर गुजरी है ऊसकी याद का नशा करते करते ....

वो बातबातपे देता है परिन्दोकी मिसाल फराज













वो बातबातपे देता  है परिन्दोकी मिसाल फराज 
साफ साफ नही केहता मेरा शहर  ही छोड दो...

एक कळावे



मला न वाटे कधी कळावे 
कुठे चालली वाट चिमुकली 
माळावरुनि , बनाखालुनी ,
गूढ निरागस कुठे झुकली . 

मला न वाटे कधी कळावे 
सुगंध कसला पुढील क्षणाला 
आणि पाकळीवरी तयाच्या 
फिका गडद वा रंगही कसला . 

मला न वाटे कधी कळावे 
का हे जीवन लहरी, मंथर , 
दॆपते, हुकते , भिते न लपते , 
थोडे आतुर थोडे कातर . 

एक कळावे…। खेळच सारा 
बघत दर्पणी चालायचा , 
 उघड्या छ्परावरूनी चालत 
निळ्या  आभाळी पडावयाचा …. 

: एक कळावे 
: मेंदी 
: इंदिरा संत 

Sunday, June 30, 2013

येतील दोनच हिरवी पाती















रुतत चालले तिळातिळाने;
रुतले तळवे,  रुतले पाउल,
रुतले पायही... उभी तशी मी 
बावरलेली, त्या वाळूवर...

दिशादिशांची सुटली जाणीव ; 

क्षितीजांचे हो नयनी काजळ; 
हृदयापाशी स्वप्ने ताजी, 
लाट वाळूची अन ओठांवर .

येशील कधी तरी, दिसेल तेव्हा 

अफाट वाळू ..... उन्हाखालती; 
तुझ्या पावला भेटाया परि 
येतील दोनच हिरवी पाती 

Sunday, May 12, 2013

कहाणी
















एका परीची कहाणी 
जिच्या डोळा आले पाणी 

परी कधी रडत नसते 
फुलत असते , हसत असते 
तिथे दुखः कुठून येणार ?
तिच्यासाठी यक्ष गाणार 
फुलांमधून दव प्यावे 
स्वप्नातच गुंगत जावे 
अवती भवती झरयांची गाणी 
हि तर होती परयांची राणी 
दाह नाही .... आग नाही 
दुःखाची जाग नाही 

एक दिवस काय झाले ?
नदीकाठी कोण आले ?
त्याच्या डोळ्यात स्वप्न होते 
पाय धुळीने भरले होते 
तीच होती त्याची खुण
संपली नाही वाट अजून 

परी तिथे का आली ?
मागोमाग का गेली ?
वाजले नाही तिचे पाऊल ?
- सावलीसारखी तिची चाहूल 
का आली त्याच्यापाशी ?
पृथ्वीवरच्या माणसाशी 
परी कधी बोलत नसते 
हि का हसली ?
हि का बोलली ?
पुन्हा पुन्हा तिने जावे 
डोळे भरून त्याला प्यावे 
कधी कधी स्तब्ध राही 
नुसती पाण्याकडे पाही 
शब्द असून अबोल होते 
सांगण्यासाठी काहीच नव्हते 
तरी सांगून संपत नव्हते 

माणूस म्हणे ," कशासाठी 
छळ माझा? सुखासाठी ?
ऐकले आहे परया अशा 
माणसांना करतात पिश्या 
मग खिदळत जातात उडून 
माणूस बसतो मरणात रुतून..."
यावर परी स्तब्ध राही 
नुसती पाण्याकडे पाही 

परी घरी येत नसे 
कशात तिचे लक्ष नसे 
फुलांमधला रुसला गंध 
झरयामधला अडला छंद 
परीचा राणा जवळ आला :
" सांग सांग काय झाले ?
फुल अबोल का बनले?
खिन्न का माझ्या फुला ?
मागशील ते देतो तुला 
चंद्रलोकात तुला नेतो 
चांदणीची होडी देतो....."
यावर परी स्तब्ध राही 
नुसती पाण्याकडे पाही

एके दिवशी नदीकाठी 
त्याचा हात घेवून हाती 
तिने सारे सांगितले 
मागू नये ते मागितले 
प्राणामधली जखम रोखून 
तो म्हणाला तिला हसून:
" आभाळा एवढे तुझे ऋण 
फिटणार नाही जन्म उधळून 
पान आत्ता परतून जा 
सारे काही विसरून जा 
तुझे जग वेगळे आहे 
माझे जग वेगळे आहे 
माझ्या जगात करपतात ओठ 
तोंडात काळोखाचा घोट 
दगड होतात ताऱ्यांचे
नीजेवरती  वीज पडते  
फुलांची मान मोडते 
पुन्हा कधी येऊ नको 
पुन्हा कधी पाहू नको ....."

" कधीच का येऊ नको ?
कधीच का बोलू नको "

" विसरून जाशील सारे काही 
तुझ्या जगात शाप नाही
तुझे जग वेगळे आहे 
माझे जग वेगळे आहे "

परताना मागे वळून 
परी म्हणाली जर थांबून :
" काही तरी देवून जाईन
माझी आठवण ठेवून जाईन 
देवून जाते तुला गाणे 
गेल्या जन्मीचे हे देणे 
गाणे देते ताऱ्यांचे 
झर्यांचे, वाऱ्यांचे
न बावणाऱ्या फुलांचे 
सावल्यांच्या झुल्यांचे 
खोल खोल मनात ठेवशील?
तू मला काय देशील?"

प्राणामधली जखम रोखून 
तो म्हणाला तिला हसून
" माझ्यापाशी आहे काही 
जे तुझ्या जगात नाही ....."

" मी तर आहे पऱ्यांची राणी 
माझ्या जगात सुखाच्या खाणी 
जे माझ्या जगात नाही 
असे असेल असे काही ????"

" माझ्यापाशी दुखः आहे 
माझ्या डोळ्यात अश्रू आहेत 
तोच तुला देऊन जाईल 
माझी आठवण देऊन जाईल 
माझ्या अश्रूत गाणे येईल 
तुझ्या गाण्यात श्रु राहील ....."
आणि परीने वर पाहिले 
तिचे डोळे भरून आले 
पुन्हा काही बोलली नाही 
मागे वळून पाहिले नाही 
स्वतःलाच  विचारून पाही 
तिला उत्तर मिळाले नाही 

परयांनाहि प्रश्न पडतात 
ज्यांची उत्तरे मिळत नसतात 
अशी हि परीची काहाणी 
जिच्या डोळा आले पाणी 

: कहाणी 
: उत्सव 
: मंगेश पाडगावकर 

Tuesday, April 23, 2013

अन प्रेमासाठी मिटून घेते ओठ ......


मी नखलत नाही शिरा कोवळ्या ओल्या 

दुमडून कडांना दुखवत नाही देठ ..... 
मी फक्त ठेवते उजेड हिरवा आत 
अन प्रेमासाठी मिटून घेते ओठ ...... 

: अरुणा ढेरे 

Thursday, April 4, 2013

जेव्हा मी ....



















जेव्हा मी या अस्तित्व पोकळीत नसेन

तेव्हा एक कर
तू निःशंकपणे डोळे पूस.
ठीकच आहे, चार दिवस-
उर धपापेल, जीव गुदमरेल.
उतू जणारे हुंदके आवर,
कढ आवर.
उगिचच चीर वेदनेच्या नादी लगू नकोस
खुशाल, खुशाल तुला आवडेल असे एक घर कर
मला स्मरून कर,
हवे तर मला विस्मरून कर.

- नारायण सुर्वे

Wednesday, April 3, 2013

एक हात तुझा एक हात माझा



एक हात तुझा एक हात माझा 
जसा शब्द खुजा शब्दापाशी 

एका हृदयाला एकच क्षितीज 
आकाशाचे बीज तुझ्या पोटी 

एका कुशीसाठी एकाचे निजणे 
बाकीची सरणे स्मशानात 

: ग्रेस 

Saturday, March 30, 2013

सोडले कालच्या किनारयाला



सोडले कालच्या किनारयाला 
वादळे घेतली निवारयाला
घेतले मी नवे पुन्हा फासे 
हारण्याची नशा झुगारयाला..... 

आयुष्‍य तेच आहे


आयुष्‍य तेच आहे
अन् हाच पेच आहे
बोलु घरी कुणाशी
तेही सुनेच आहे
तू भेटसी नव्‍याने
बाकी जूनेच आहे
केलीस याद तु ही
का हे खरेच आहे
- संगीता जोशी

Wednesday, March 27, 2013

किती सोसाव्या साजणा



किती सोसाव्या साजणा 
तुझ्या ओळखीच्या कळा
तुझ्या सहज स्वप्नात 
माझ्या वेदनेच्या वेळात 

वाट शपथांची वळे
दाट विश्वासाचे रान 
किती विस्ताराव्या हाका 
तुझे हलेचना पान 

कशी अक्षरे भोगावी 
तुझ्या खेळी जाती बळी 
रक्त चांदण्यात न्हाती 
गर्द कवितांची तळी....

: अरुणा ढेरे 
: यक्षरात्र  


Monday, March 18, 2013

झाड

येतेस तू अशी 
वीज येते जशी 
मातीतला मोह सारा उपसून 
जळालेल्या फांद्या नभी खुपसून 
प्रकाशाचे पाय येथे चाचपून 
........................पडलेल्या फशी झाडाकडे ..... 

Tuesday, March 12, 2013

का कळते


गगनाचा एक वेध ,
पाण्याचे गडद मौन ,
वाऱ्याचे अधिरेपण ...
          का कळते--------
हें असले का कळते ...
जीवाचा करून धूप 
          तुजभवती घमघमते---------
हें असले का कळते ...

:का कळते 
: मेंदी 
: इंदिरा संत 


Friday, February 22, 2013

ना सांगताच तू

ना सांगताच तू 
मला उमगते सारे 
कळतात तुलाही 
मौनातील इशारे 

दोघांत का मग ?
शब्दांचे बांध 
'कळण्या'चा चाले 
'कळण्या'शी संवाद 

: सुधीर मोघे 

ओलेता गंधीत वारा


ओलेता गंधीत वारा 
आला घेऊन सांगावा 
पाझरला आतुर मेघ 
त्या दूर अनामिक गावा

मन चातक व्याकुळ वेडा
इतुकेच म्हणे हरखून 
येईल मेघ माझाही 
जाईल मला भिजवुन

व्याकुळ अशी नक्षत्रे 
कोरडीच केवळ जाती 
भिजण्याच्या आशेवरती 
कोमेजुन गेल्या राती

मिटल्यावर डोळे अजुनी 
ऐकते सरींचे साद 
त्या तेव्हाच्या भिजण्याचे 
अंतरी अजुन पडसाद  

गुरु ठाकूर

क्षणभर विश्रांती

क्षणभर विश्रांती या जगण्यासाठी
क्षणभर विश्रांती मोहरण्यासाठी
विरलेल्या नात्यांना विझलेल्या आशांना
चुकलेल्या वाटानाही समजावून घेण्यासाठी
क्षणभर विश्रांती...
दूरची वाट अन स्वप्नातली दूर गावे
जायचे नेमके कोठे कुणाला न ठावे
थांबतीसंपती जुळती नव्या रोज वाटा
सूर त्यांच्यासवे या जीवनाचे जुळावे
विरलेल्या नात्यांना विझलेल्या आशांना
चुकलेल्या वाटानाही समजावून घेण्यासाठी
क्षणभर विश्रांती...
आवरावे जरा बेभानल्या पावलांना
सावरावे जरा स्वप्नाळल्या लोचनांना
गीत ओठी नवे घेवूनी या जीवनाचे
गुंतवावे जरा भांबावलेल्या मनाला
विरलेल्या नात्यांना विझलेल्या आशांना
चुकलेल्या वाटानाही समजावून घेण्यासाठी
क्षणभर विश्रांती..

Friday, February 15, 2013

अब तो यह भी नहीं रहा अहसास

अब तो यह भी नहीं रहा अहसास
दर्द होता है या नहीं होता

इश्क़ जब तक न कर चुके रुस्वा
आदमी काम का नहीं होता

हाय क्या हो गया तबीयत को
ग़म भी राहत-फ़ज़ा नहीं होता

वो हमारे क़रीब होते हैं
जब हमारा पता नहीं होता

दिल को क्या-क्या सुकून होता है
जब कोई आसरा नहीं होता

Wednesday, February 6, 2013

मिली हवाओंमे उडनेकी सजा यांरो


मिली हवाओंमे उडनेकी  सजा यांरो  
के जमिके रीश्तोंसे कट गया हुं यार 


Monday, February 4, 2013

रात्रच कि स्तब्ध उभी


रात्रच की स्तब्ध उभी क्षितिजाच्या काठावर
खिळलेले पाऊल अन् गिळलेले लाख स्वर

आवरला तोल कसा ठाऊक हे एक तिला
सावरला बोल कसा ठाऊक हे एक तिला

गिळलेल्या बोलाची खिळलेल्या तोलाची
शपथ तिच्या ओठावर चढत जिचा रंग मला

: रात्रच कि स्तब्ध उभी
: मेंदी
: इंदिरा संत

Thursday, January 24, 2013

तुझ्या पथावर

तुझ्या पथावर  तुझ्या पदांच्या 
पाउलखुणांच्या शेजारी मम 
पाउलखुणा या उमटत जाती 
खरेच का हे?

मातीमधल्या मुसाफिरीतून 
हात तुझा तो ईश्वरतेचा 
चुरतो माझ्या मलिन हाती 
खरेच का हे?

खरेच का आहे - बरेच का हे -
दोन जगांचे तोडूनी कुंपण 
गंधक -तेजाबसम आपण 
मिळू पाहावे 

आणि भयानक दहन टाळण्या 
जवळपणातही दूर राहुनी
स्पोटाच्या या सरहद्दीवर 
सदा राहावे ?

: तुझ्या पथावर 
: वादळवेल 
: कुसुमाग्रज 





Tuesday, January 22, 2013

क्षणिक

मस्तक ठेवुनी 
गेलीस जेव्हा 
अगतिक माझ्या 
पायावरती.....

या पायांना 
अगम्य इच्छा 
ओठ व्ह्यायची 
झाली होती.....

: क्षणिक 
: वादळवेल 
: कुसुमाग्रज 

Monday, January 21, 2013

सये आत्ता सांग

येण्याआधी वाट ,आल्यावर सर 
आणि गेल्यावर , रिक्त मेघ 

इतके लाडके , असू नये कोणी 
डोळ्यातून पाणी , येते मग 

रातराणी बोल , 'परत कधी' चे 
उत्तर मिठीचे , संपू नये 

सये आत्ता सांग , सांग तुझे घर 
आहे वाटेवर, माझ्याच न ???....

: संदीप खरे 

Sunday, January 13, 2013

हे गगना

हे गगना तू माझ्या गावी 
आणि तिच्याही गावी 
तुला उदारा, पहिल्या पासून 
सर्व कहाणी ठावी 

अशी दूरता अपार घडता 
एक तुझीच निळाई 
अंतरातही एकपणाचे 
सांत्वन जगवित राही 

घन केसांतुनी तिच्या अनंता 
फिरवीत वत्सल हात 
सांग तिला कि दूर तिथेही 
जमू लागली रात .....

: हे गगना 
: छंदोमयी 
: कुसुमाग्रज 

Sunday, January 6, 2013

येईन एकदा पुन्हा


पल्याड काळोखाच्या
जाण्याआधी
घेऊन अंगभर ओळख :
सगळ्या फुलल्या खुणा
येईन एकदा पुन्हा
घुंगुरवाळ्या पाण्यापाशी

निःशब्द भरारिपरि पक्षांच्या
असतील डोळे
पंखोत्सुक असतील झाडे सारी

असेल तेव्हा पहाटहि
पिसाहूनही हलका वारा
पाण्यावरती
तशी तंद्री आभाळाची
आणिक तुझ्या
डोळ्यांच्या काठाशी
वाजेल न वाजेल असे
पाउल माझ्या श्वासांचे
सांगाण्याही आधी
अबोल होतील शब्द
कळ्यास तेव्हा
असेल घाई फुलण्याची
अर्ध्या उघड्या डोळ्यांचा
बावरा सुगंधही
असेल थबकून
घुटमळताना श्वास तुझे
ओठांवर... गालांवर ...

होता पक्षी
निळ्याभोर पंखांचा
लुकलुक खळखळ डोळे
ओठांवर शीळ चांदणी इवली
पर्युत्सुक पिसे.....

आणि एकदा
काळोखाच्या वेळी
निळ्याभोर पंखांचा पक्षी
खिळवून बसला डोळे
दृष्टीच्याही पल्याड अगदी ......
पंखही हलविणा
शीळहि फुलविना
फांदीच्याही डोळा आले
दाटुनिया दंव
का अवचित झाले डोळे
तिन्साञ्जेच्या पाण्यापरी ते
भयस्तब्ध अनं खोल ?
का शिळहि भिरभिर
झाली प्रौढ अबोल ?

का मिटुनी पाने फांदीने
हळूच लपविले अश्रू ?

येईन एकदा पुन्हा
घेऊन अंगभर ओळख
सगळ्या फुलत्या खुणा .....
मनभर सगळी फुले
त्यांच्याही पाकळ्या कोमेजती का
लागून धग ओंजळीची ?
विसरतील का हे डोळे तेव्हा अश्रू ?
क्षणभर तरी त्यावेळी
ती शीळ चांदणी इवली
लुक्लुकेल न ओठी ?......

दिशा स्तब्ध
पान पान स्तब्ध
फक्त अंगभर माझ्या
रिमझिम ओळख

: येईन एकदा पुन्हा
: उत्सव
: मंगेश पाडगावकर

Friday, January 4, 2013

मिठी


अश्या उन्हाला 
बांध नसावा ...
उडण्यासाठी 
गवताचे आकाश असावे 
तुडुंब हिरवे .....

या बकुळीला 
मखर नसावे ...
फुलण्यासाठी 
पानांच्या पापण्यांत मिटल्या 
शहारता एकांत असावा 
अबोल बुजरा ...

अशा तुला अन्
भान नसावे ...
बुडण्यासाठी 
माझी गहिरी मिठी असावी 
उत्कट दुखरी ......

: उत्सव : मंगेश पाडगावकार