Monday, January 28, 2019

शपथ तुला आहे


















बकुळीच्या
झाडाखाली, निळ्या चांदण्यात
हृदयाची ओळख पटली, सुगंधी क्षणांत
त्या सगळया बकुळ फुलांची, शपथ तुला आहे

शुभ्रफुले वेचित रचिला, चांद तू जुईचा
म्हणालीस, चंद्रोत्सव हा सावळया भुईचा
फुलातल्या त्या चंद्राची, शपथ तुला आहे

भुरभुरता पाऊस होता, सोनिया उन्हात
गवतातून चालत होतो, मोहूनी मनात
चुकलेल्या त्या वाटेची, शपथ तुला आहे

हळूहळू काजळताना सांज ही सुरंगी
तुझे भास दाटूनी येती, असे अंतरंगी
या उदास आभाळाची, शपथ तुला आहे

Tuesday, January 15, 2019

आततायी अभंग

कारे नाडवीसी | आपुल्या मनासी ;
पोषितो कुणासी ?| जगी कोण ?
महारोग्यापोटी | पोरांची खिल्लारे ;
जीवन तया रे | कोण देतो ?

कोणे केली बाळा | दु:खाची उत्पत्ती
वाढवी श्रीपती | पाप-पुण्य
कोणी दिली भूक ? | कोणे दिले रोग?
दारिद्र्याचे भोग दिले कोणी ?
दु:खाच्या अनंता | भोगितो संसार ;
येई भागाकार | आत्मरुपे.
आत्म्याचे हे गुह्य | ब्रह्माला ना ठावे ;
त्याच्या वंशा जावे | तेव्हा कळे.
जन्माच्या प्रश्नाला | मृत्युचे उत्तर;
देई विश्वंभर | दुजे काय?
: विंदा करंदीकर

Saturday, January 12, 2019

देता का थोडेसे शब्द उसने !!


सांगायला माझ्या जिवाचे दुखणे
देता का थोडेसे शब्द उसने !!
मी शब्द जपून वापरले
कधीच केले नाहीत वायफळ खर्च
तरीही आज मागावं लागतय कर्ज
मी शब्दांची केली पूजा
पण जेव्हा आला परतफेड करायचा मोका
तेव्हाच नेमका दिला यांनी मला धोका
आवडत नाही मला शब्दांचे रूसणे
देता का थोडेसे शब्द उसने !!
सुखात शब्द साथ देतात
प्रेमातही बरोबर असतात
आज दु:खातच शब्द तोटके पडले
आज माझे मन एकटेच रडले
गायला हे रडगाणे
देता का थोडेसे शब्द उसने !!
परत करीन मी तुम्हाला हे शब्द
शब्द फुटत नाहीत, रडूच फुटतय
शब्द गेल्यामुळे जीव तीळ-तीळ तुटतोय
आज शब्दबध्द करायला रडणे
देता का थोडेसे शब्द उसने !!
ग्रेस


आषाढबन

इथलेच पाणी,
इथलाच घडा,
मातीमध्ये –
तुट्ला चुडा.
इथलीच कमळण,
इथलीच  टिंबे
पाण्यामध्ये –
फुटली बिंबे.
इथलेच उ:शाप,
इथलेच शाप,
माझ्यापशी –
वितळे पाप.
इथलीच उल्का,
आषाढ-बनात,
मावलतीची –
राधा उन्हांत.
: ग्रेस

जीव राखता राखता तुला हाताशी घेईन


जीव राखता राखता तुला हाताशी घेईन
झडझडीचा पाऊस डोळे भरून पाहीन
तुझे सोडवीन केस त्यांचा बांधीन आंबाडा
देहझडल्या हातांनी वर ठेवीन केवडा
तुझे मेघमोर नेसू तुला असे नेसवीन
अंग पडेल उघडे तिथे गवाक्ष बांधीन
दूध पान्ह्यात वाहत्या तुझ्या बाळांच्या स्तनांना
दृष्ट काढल्या वेळेचा मग घालीन उखाना
तुझे रूप थकलेले उभे राहता दाराशी
तुझा पदर धरून मागे येईन उपाशी
मुक्या बाहुलीचा खेळ देवघरात मांडीन
नथ डोळ्यांशी येताना निरांजनात तेवीन
तुझ्या चिमण्यांची जेव्हा घरी मळभ येईल
वळचणीचा पाऊस माझा सोयरा होईल
भाळी शिशिराची फुले अंगी मोतियांचा जोग
तुझ्या पापण्यांच्या काठी मला पहाटेची जाग
नाही दु: खाचा आडोसा नको सुखाची चाहूल
झाड वाढता वाढता त्याने होऊ नये फूल
ग्रेस

Thursday, January 10, 2019

घडवीन असे मी वृत्त


घडवीन असे मी वृत्त
प्राणांच्या अलगद खाली
अन करीन पाऊस इथला
शब्दांच्या पूर्ण हवाली.
मावळत्या सूर्यफुलांचा
तू गळ्यात घेशील हार
खडकावर पडते जैसी
अज्ञात जलाची धार
:ग्रेस

कारे नाडवीसी | आपुल्या मनासी



कारे नाडवीसी | आपुल्या मनासी ;
पोषितो कुणासी ?| जगी कोण ?
महारोग्यापोटी | पोरांची खिल्लारे ;
जीवन तया रे | कोण देतो ?
कोणे केली बाळा | दु:खाची उत्पत्ती
वाढवी श्रीपती | पाप-पुण्य
कोणी दिली भूक ? | कोणे दिले रोग?
दारिद्र्याचे भोग दिले कोणी ?
दु:खाच्या अनंता | भोगितो संसार ;
येई भागाकार | आत्मरुपे.
आत्म्याचे हे गुह्य | ब्रह्माला ना ठावे ;
त्याच्या वंशा जावे | तेव्हा कळे.
जन्माच्या प्रश्नाला | मृत्युचे उत्तर;
देई विश्वंभर | दुजे काय ?

: विं दा करंदीकर 

आता उनाड शब्द वळावयास लागले


आता उनाड शब्द वळावयास लागले !
सारे लबाड अर्थ कळावयास लागले !
केले मी उगीच गुन्हेगार सोबती
आरोप आपसूक टळायास लागले !
आली पुन्हा मनात नको तीच चिंतने ..
काही मवाळ चंद्र ढळायास लागले !
घायाळ मी असून रणी खूप झुंजलो
ज्यांना घाव तेच पळायास लागले !
माझ्या मिठीत सांग मला पाप कोणते ?
हे चांदणे व्यर्थ चळायास लागले !
माझ्याच झोपडीस कुठे आग लागली ?
सारे गरीब गाव जळाव्यास लागले !
केलास हा सवाल नवा तू कसा मला ?
आता जुने सवाल छळायास लागले !
कोणी नभात सूर्य विकायास काढला ?
येथे प्रसन्न ऊंन्ह मळायास लागले !
आणू तरी कुठून रडायास आसवे ?
डोळ्यामधून रक्त गळायास लागले !
जात्यात गात गात उडी मीच घेतली
आयुष्य सावकाश दळावयास लागले

: सुरेश भट