Friday, February 14, 2020

अवेळीच केव्हा दाटला अंधार

अवेळीच केव्हा दाटला अंधार
 तिला गळा जड झाले, काळे सर

 एकदा मी तिच्या डोळ्यांत पाहिले
 हासताना नभ कलून गेलेले

 पुन्हा मी पाहिले तिला अंगभर
 तिच्या काचोळीला चांदण्याचा जर
 आणि माझा मला पडला विसर 
मिठीत थरके भरातील ज्वार 

 कितीक दिसांनी पुन्हा ती भेटली
 तिच्या ओटी कुण्या राव्याची साऊली
 तिच्या डोळियांत जरा मी पाहिले
 काजळात चंद्र बुडून गेलेले 
 : ना धों महानोर


No comments:

Post a Comment