Skip to main content

Posts

Showing posts from December, 2017

चांदण्यात फिरताना

चांदण्यातफिरतानामाझाधरलासहात सखयारेआवरहीसावरहीचांदरात निजलेल्यागावातूनआलेमीएकटीच दूरदिवेकळलावेपडलेमागेकधीच याइथल्यातरुछायापणसारेजाणतात सांगकशी

झुडूप

काळोखाच्या उताराशी 
वाहणारा गूढ झरा 
पण पडतां दचके 
सश्यासारखा बुजरा 

दाट भित्र्या पानांची 
गुंग ओलसर हवा 
मधूनच तीढी फांदी 
गुणगुणते काजवा 

डबक्याच्या कपाळाशी 
थंड बेढब झूडूप 
पडे  बेडूक होऊन 
डोळे मिटून गुडूप 

: झुडूप 
: उत्सव 
: मंगेश पाडगावकर

संध्याकाळी

संध्याकाळी 
वाट तुझ्यासारखीच होते 
दाट सावल्यांची 
लांबसडक वेणी 
तिरकस डोलाने 
रुळवीत वक्षावर 
आपल्या सामर्थ्याची 
असूनही सावध जाणीव 
धूसर तंद्रीचा घुंगट घेऊन जाणारी 

संध्याकाळी 
झाडे तुझ्यासारखीच 
लयधुंद , रुपमग्न होतात 
ज्यांच्या रंध्रारंध्रात 
असते थबकलेले 
एक नृत्य 

संध्याकाळी 
आकाश 
तुझ्यासारखे दूर असते ..... दूर नसते ..... 
असते सांगत काहीतरी डोळ्यांनी 
जे कळते ..... आणि कळतही नाही ..... 
जे नेहमी ठेवते 
निळ्या भटक्या तंद्रीत 
ज्याला 
एक पार्थिव सुगंध असतो 
तुझ्या सहवासासारखा. 

: संध्याकाळीं 
: उत्सव 
: मंगेश पाडगावकर

फुलें

उशालगतची 
ती आजारी ... फिकट फुलें 
उघड्या डोळ्यांचे 
ते खिन्न मिटलेपण 
त्या डोळ्यांतील वाटेवर 
मिणमिणत्या अंधारी 
तू मला दिलेले 
कधी न संपणारे 
एकाकीपण 

बाहेर देवळापाशी 
खिन्न दुमडल्या ओठाचे 
ते ऊनही  सरतीचे 
उशालगतच्या 
आजारी ..... फिकट फुलांच्या रंगाचे ..... 

: फुलें 
: उत्सव 
: मंगेश पाडगावकर

प्रथमच माझे शब्द पाहिले

चंद्र उमलत्या सरल्या रात्री 
थंड धुके हे आले 
निळे कवडसे 
शिडे  मालवून 
डोळ्यांआड बुडाले 


पंख तुटुनिया शीळ  बावरी 
ओठांवरती पडली 
दुखावल्या चोचीतली गाणीं 
अर्ध्यावरती अडली 

किती वेळ हा उभा एकटा 
अंधारात इथे मी :
प्रथमच माझे 
शब्द पाहिले 
एकांतात रिते मी 

: प्रथमच माझे शब्द पाहिले 
: उत्सव 
: मंगेश पाडगावकर