Skip to main content

Posts

Showing posts from October, 2017

कनवाळू

सुक्या मडकीत । पाणी ओले राही 
दाण्यांतली लाही । सुखरूप 

घटकेचे आलों । तरी घट फोडू 
ढुंगावर ओढू । नभ ओले 

कातड्याचे जोडे । तैसेच हे डोळे 
देवें  बनविलें । आम्हांमापें 

मनातले दाणे । भाजाया खापर 
त्याच्यात वापर । भिक्षेसाठी 

नाही कसा म्हणू । ईश्वर कृपाळू 
येतें  मुळूमुळू । रडू सुके 

: कनवाळू 
: दिवेलागण 
: आरती प्रभू

हसूनीच विसरावें.

कष्ट घेत अंगावर 
    हसूनही हासवावें 
आणि उगाच उथळ 
    बोलूनही बोलवावे 

- कसे तुही म्हणावे त्या 
    किती धीराचे जीवन 

समाधीचं जीवनाची , 
    वर तगर ढळते;
विसाव्यास गवळण 
    उर फुटे तो भांडते . 

उगाच का असे काही 
    तुला तरी कळवावे 
तुझे अजाण कौतुक 
    हसूनीच विसरावें. 

: हसुनीच विसरावे 
: मेंदी 
: इंदिरा संत

का कळते

मातीची खोल ओढ 
    गगनाचा एक वेध 
पाण्याचे गडद मौन , 
    वाऱ्याचे  अधिरेपण ..... 

    हे असले , कां कळते ..... 
जीवाचा करून धूप 
    तुजभवती घमघमते -
हे असलें , का कळते ..... 

: का कळते 
: मेंदी 
: इंदिरा संत

घुंगुर

टाकून अवघा तोल तुझ्यावर 
    ढगाढगांतुन चालायचे ;
कुंपणतारावरून विजेच्या 
    खुशाल पाऊल टाकायाचे . 

-तूंच लाविली ओढ अशी ही . 
    धूळ निघाली उंच उंच वर ;
जमिनीवरून सुटले पाऊल 
    गळले पायांमधले घुंगुर . 

: घुंगुर 
: मेंदी 
: इंदिरा संत

साथ

हा रस्त्यावरचा 
    दीप क्षीण तेजात 
ठेवतो एकटा 
    भीषण काळोखात . 

-तिष्ठते कुणीतरी 
    समोरच्या खिडकीत 
केव्हढी तयाची 
    सोबत आणि साथ . 

: साथ 
: मेंदी 
: इंदिरा संत

गंध

हिरव्याशा गवतात 
    हळदिवी फुले ,
हलकेच केसरांत 
    दूध भरू आले . 

उभ्या उभ्या शेतांमध्ये 
    सर कोसळली 
केवड्याची सोनफडा 
    गंधें ओथंबली . 

बकुळीच्या आसपास 
    गंधवती माती , 
उस्कटून रानपक्षी 
    काही शोधिताती . 

: गंध 
: जोगवा 
: आरती प्रभू 


गर्व

घरादारा गर्व 
गर्व तुळशीचा 
तुळशीला गर्व 
वाती - रांगोळीचा. 
रांगोळीला गर्व 
सवाष्ण हाथांचा ,
हाथानां अन गर्व 
मंजुळ चुड्यांचा . 
घरादारा गर्व 
केळीच्या बनाचा, 
संसाराला गर्व 
शीतलपणाचा. 
गर्व ऐसा थोर 
दिवेलागणीचा ,
ओटीवर हसे 
झोपाळा कड्यांचा 
ओशाळला राजा 
चौदा चौकड्यांचा . 

: गर्व 
: नक्षत्रांचे देणे 
: आरती प्रभू 


एकजणे

मौनाचा तो रंग । तुझे डोळेपण 
काजळा ग देणं । लागे ज्योती 

दिस विसाविता ।मनचि पांगले 
मोगरीचे कळे  । ठायीं  ठायीं 

साद न ये घालू । उरीच्याही लयी 
नाद वाहों  जाई  । चहोकडे 

पुष्पशेजेपरी । आगीचं अंथरू 
मी - तू पण करूं । पांघरूण 

होतील ग अंगें । राख एके ठायीं 
तुझीमाझी येई । वेगळू  का ?

ऐशा वसतीची  । आम्ही एकजणे 
पाठमोरें होणें । डोळापणी 

: एकजणे 
: दिवेलागण 
: आरती प्रभू

स्वगत

एका रिमझिम गावी 
भरून आहे हृदयस्थ  तान 
पण 
स्वगत विसरून तिथे 
जाता आले पाहिजे 
चालून जाता येण्यासाठी 
पायतळी आहे माती 
पण 
जाणे न जाणे तरी कुणाच्या हाती ?

: स्वगत 
: दिवेलागण 
: आरती प्रभू

शांताकार

ऐलथडी आले । रंग रंग रंग ।
जाहले पतंग । वेडेपिसे ।

पैलथडी गेले । न्हावोनिया  रंग ।
जाहले पतंग । हळदिवे ।

व्याले ऐलपैल । दिवे दिवे दिवे ।
पतंगाचे थवे । शांताकार ।

: शांताकार 
: दिवेलागण 
: आरती प्रभू