Friday, April 29, 2016

उन्हाळा
















चाफ़्याहुन तीव्र उन्हाचा वैशाखी घमघमाट 
अंतर्बाह्य चुकल्या मुकल्या पक्षाचा सूर आसमंतात 
सतारीवर खुडल्यासारखा पिळवटल्यासारखा सखोल;
विखारलेल्या तंद्रीची कर्पूरशुभ्र लंय अस्तित्व अबोल . 
तंद्रीच्याही पल्याड पापणी आड दिशा दिशा जवळलेल्या 
अज्ञेयाच्या माळावरून आभाळवाटा उधळलेल्या . 

 : शंकर रामाणी 

रंध्रात पेरिली मी आषाढ दर्द गाणी

रंध्रात पेरिली मी आषाढ दर्द गाणी
उन्मादल्या सरींची उमजून घे कहाणी

पुसणार तू कुणाला मिटलीत सर्द दारे
धारांत नाहणारी धरतीच गे ईमानी

पानातुनी मनाच्या माझेच हे शहारे
मातीत मातलेला आवेगही तुफानी

सोसून सोसवेना गात्री अलक्ष्य धारा
प्राशून पाप येते डोळ्यांत मूढ पाणी

प्राणांत हूड वारे हलतेच झाड आहे
त्यानीच ढाळलेली तू माळिली विराणी


: शंकर रामाणी

माझिया दारात चिमण्या आल्या

माझिया दारात चिमण्या आल्या

अबोल काहीसे बोलून गेल्या

कळले सारे नि कळले नाही

अबोध मनाची हासली जुई

दाटून दिशांत उतला गंध

झडली जाणीव गळले बंध

प्राणांस फुटले अद्भूत पंख

तंद्रीत भिनला आकाश डंख

माझिया दारात चिमण्या आल्या

आगळे वेगळे सांगून गेल्या


: शंकर रामाणी

दिवे लागले रे

दिवे लागले रे, दिवे लागले रे,
तमाच्या तळाशी दिवे लागले;
दिठीच्या दिशा खोल तेजाळतांना
कुणी जागले रे? कुणी जागले?

रित्या ओंजळी दाटली पुष्पवृष्टी
असे झाड पैलाड पान्हावले;
तिथे मोकळा मी मला हुंगितांना
उरी गंध कल्लोळुनी फाकले...

उभ्या रोमरोमांतुनी चैत्रवाटा
कुणी देहयात्रेत या गुंतले?
आरक्त त्याच्या कृपेच्या कडा अन
उष:सूक्त ओठात ओथंबले ...

: शंकर रामाणी

Friday, April 22, 2016

संथ निळे हे पाणी

संथ निळे हे पाणी
वर शुक्राचा तारा
कुरळ्या लहंरीमधुनी
शिळ घालतो वारा

दुर कमान पुलाची
एकलीच अंधारी
थरथरत्या पाण्याला
कसले गुपीत विचारी

भरुन काजव्याने हा
चमके पिंपळ सारा
स्तिमीत होऊनी तेथे
अवचित थबके वारा

किरकीर रात किड्यांची
निरवतेस किनारी
ओढ लागुनी छाया
थरथरते अंधारी

मध्येच क्षितीजावरुनी
विज लकाकुन जाई
अन ध्यानस्थ गिरी ही
उघडुनी लोचन पाही

हळुच चांदणे ओले
थिबके पाण्यावरुनी
कसला क्षण सोनेरी
उमले प्राणामधुनी

संथ निळे हे पाणी
वर शुक्राचा तारा
दरवळला गंधाने
मनाचा गाभारा
: मंगेश पाडगावकर


Thursday, April 14, 2016

Bhuul shaayad bahut badii kar lii

 Bhuul shaayad bahut badii kar lii 
   dil ne duniyaa se dostii kar lii 

   tum muhabbat ko khel kahate ho 
   ham ne barbaad zindagii kar lii 

   us ne dekhaa badii inaayat se 
   aankhon aankhon main baat bhii kar lii 

   aashiqii main bahut zaruurii hai 
   bevafaai kabhi kabhii kar lii 

   ham nahiin jaanate chiraagon ne 
   kyon andheron se dostii kar lii 

   dhadakanen dafn ho gaii hongii 
   dil main diivaar kyon khadii kar lii

Sunday, April 10, 2016

मी विझल्यावर

मी विझल्यावर
त्या राखेवर
नित्याच्या
जनरितीप्रमाणे
विस्मरणाचे
थंड काजळी
उठेल थडगे
केविलवाणे

मी विझल्यावर
त्या राखेवर
पण कवण्या
अवसेच्या रात्री
धुळीत विखुरल्या
कविता माझ्या
धरतील
चंद्रफुलांची छत्री


: बा. . बोरकर

कळत जाते तसे कशी जवळचीही होतात दूर?

कळत जाते तसे कशी जवळचीही होतात दूर?
जुने शब्द सुने होउन वाजतात कसे बद्द निसूर?

कळत जाते तसे कसे ऊन पाण्यात खिरुन जाते
वाकुड सावल्यात वाट चुकून चांदणे कसे झुरून जाते?

कळत जाते तसे कशा मूर्ती सार्या झिजून जातात
पापण्यांमधले स्नेह थिजून ज्योती कशा विझून जातात?

कळत जाते तसे कशी झाडे पाखरे जीव लावतात
शब्द सारे मिटून कसे तळ्यामधेच पेंगू लागतात?

कळत जाते तसे कशा दूरच्या घंटा ऐकू येतात
दूरचे रंग दूरचे गंध प्राण कसा वेधून घेतात?

कळत जाते तसे का रे एकटा एकटा होतो जीव
राग रोष सरून कशी आपलीच आपणा येते कीव?

: बा. . बोरकर