Thursday, March 31, 2016

आठवण

अस्तकालचा प्रकाश पिउनी 
माळावरती पडला वारा 
धुसर डोहामध्ये नभाच्या 
एकच आहे मलूल तारा 

ढगाळलेल्या क्षितिजाखाली 
अंधुक झाल्या मिलनरेषा 
अथांग मौनामध्ये  हरवल्या 
धरतीवरच्या जीवनभाषा 

अस्तगिरीच्या आडोश्याला 
फणा काढला अंधाराने 
उंच तरूंच्या स्कंधावरती 
तटस्थ बसली हिरवी पाने 

निरवतेला तडे पाडते 
रातखगांची कोठे साचल 
खिन्न नदीच्या छातीवरचा 
थरथरतो भीतीने अंचल 

श्यामल मेघांचे ऐरावत 
संथपणे आकाशी भ्रमती 
चराचरावर पंख पसरुनी 
वसली आहे विषण्ण नियती 

या नियतीच्या अधिकाराला 
आठवणींचा तुझा किनारा 
उदासतेच्या वेलीवरती 
माझ्यासाठी असे फुलोरा 

: आठवण 
: मराठी माती 
: कुसुमाग्रज 


Wednesday, March 30, 2016

आहे त्याहून…

अंधार जरासा 
गडद हवा होता 
आहे त्याहून… 

वाऱ्याची शीळ जरा 
हळुवार हवी होती 
आहे त्याहून… 

वाट नागमोडीची 
भीरकीत हवी होती 
आहे त्याहून … 

पाण्यामधला पारा 
आर्त हवा होता 
आहे त्याहून … 

संकोच जरासा 
फिका  हवा होता 
आहे त्याहून … 

…. तू ही अधिक जरा 
जवळ हवी होती 
आहे त्याहून … 


: आहे त्याहून
: मंगेश पाडगावकर 

तुझा भास होतो...

जरी जीवघेणी, फुले रातराणी
तिला हुंगताना , तुझा भास होतो..
मनी कोरलेले तुझे शब्द ऐसे
मला बोलताना, तुझा भास होतो..
कशाने नशा या पुऱ्या आसमंती
उगा झिंगताना, तुझा भास होतो..
कुठे धून उठते, बिना ओळखीची
मला डोलताना, तुझा भास होतो..
कथा माझि-त्याची हि नक्कीच आहे
तिला सांगताना, तुझा भास होतो..

रहस्य

तुझ्या प्रीतीचे रहस्य 
सदा रहस्यच रहावे 
काय तमाने केधवा 
सूर्यमंडळ पाहावे !

प्रीती भक्तीचा अंकुर 
नाही प्रकाशी फुलत 
पडे खालती पापणी 
पहावयास दैवत !

चोर आपण कशास 
लाज चोरीची धरावी 
कलंदरांनी काय ती 
रीत थोरांची वरावी 

जेव्हां अवघा संसार 
होई निद्रेच्या आधीन 
जाती आकाश-शुन्यात 
शब्द  प्रवाह लोपून -

आडवाटेने वनांत 
येतो काजळ अंधारी 
होई मिलन आपुले 
काळ्या नदीच्या किनारी !

तुझ्या बाहुच्या मिठीत 
रात्र चुरते सरते 
तुझ्या स्पर्शात श्वासात 
सारे जीवन उरते !

जग जागते सकाळी 
जागी आपुल्या आपण 
जरी भेटलो मार्गात 
नाही ओळख , भाषण !

: रहस्य 
: मराठी माती 
: कुसुमाग्रज 


Friday, March 25, 2016

गती

अश्वाचे पाय घेऊन
जग जलद धावते आहे
इथे बिचारी गती कुर्मासम
जगणे तुरुतुरु चालले आहे

त्यांना गाठायचे आहेत चंद्र
रोज नवे आकाश हवे आहे
इथे आयुष्याच्या पोकळीत
केवळ काळोख झिरपत आहे

तिथे अशी पहाट उमलते
चोहीकडे किलबिल विरते
इथे दिवसाच्या पानावर
शिळ्या रात्रीची शाई ठिबकते

तिथल्या हवेत सोनचाफी परिमळ
तजेलदार चर्येवर हास्य विखरते
तिथला विचार करता करता
इथली बाग उजाड होते!!!!

: बी 

रंग

चिंब भिजल्या झडीच्या रात्री
पान पानावर झरते
मेघ फुटल्या सावळ्या ढगातून
चंद्रवाही धुके उतरते
कुणाच्या आठवणीचे फुलं
अर्धपहाट रात्री घमघमते?
संपून गेलेली मोझार्ट
हृदय चिरचिर चिरते..
पहाटेच्या कळिरवाने
जेंव्हा पापणी उघडते
शार निळ्या नभाखाली
गर्द पोपटी रान हसते
सावळ्या रात्रीचा काळा
ढवळ्या दिवसाचा निळा
हिरव्या तरूचा पोपटी
जगा-हसायला शिकवते..
: बी


खाणे

काय खावे काही कळत नाही
वजन माझे वाढत नाही;
सुपं पिणार्यांचे कळेना
वजन कसे उतरत नाही!!!!

पाच किलोचा पिल्सबरी
पंधरा दिवस पुरत नाही
पातेलंभर डाळभाजी
चमचाभर उरत नाही!

बालपणीचे छायाचित्र
जुने मुळीच वाटत नाही;
शाळेतील मित्र मात्र
ओळखायला येत नाही!!!!

मुस्तफातील काचणार्या बॅगा
पेलता पेलत नाही, तरी
Wet-Market मधील भाज्यांचा
मोह काही आवरत नाही!

गाठोड्यातील जुने कपडे
अंगात कधी दाटले नाही
शिंप्याच्या वहीतले माप
वीस वर्षात बदलले नाही!

ताई म्हणते चर्तुभूज हो
एका हातानी 'ती' भरवेल
दुसर्या हातानी तू खाशील
वेईंग मशीनचे काटे
एकदम टोकाला पोचतील!
: बी


झोप

पानांचे खोपटे अजून मिटलेले
पंखाची उब पक्षांच्या घरट्यात
उजळत आहे... उमलत आहे
निळसर चांदण्यांची अर्धपहाट

साखरझोप दाट विरघळते
शीण ओसरल्या शरीरपेल्यात
शुभ्रफुलांचा दरवळतो वारा
सारतो अलगद कश्मीरी शाल

कोरशी निज डोळ्यात साठवून
कुशीतून गुडघे हळूच निसटतात
आनंदकंदी दिवस वेचावयाला
जड पापण्यांनिशी गात्र आतूरतात.
: बी 

पणजी विरुद्ध पणतवंड

पणतूची लो-वेस्ट जीन्स
गुडघ्यावर फाटलेली
मागूनही फाटकेली
कमरेखाली चाललेली
गणपतीची सोंड
दंडावर गोंदलेली
भुवईत त्याच्या
भिकबाळी अडकवलेली
कानात त्याच्या
वायरी खोचलेल्या
सदरा त्याचा
नाभीपर्यंतच शिवलेला
'ही कंची बाई फॅशन'
नऊवारीतली पणजी
बुचकळ्यात पडलेली!!!

पणतीच्या केसांना
निळा-जांभळा कलप
बेलीबटनात तिच्या
डुल पीअर्सलेला
पोलक्याच्या बाह्या
गळ्यासकट कापलेल्या
करातले ब्रेसलेट्स
निसटत चाललेले
एका पायातले पैजण
नेहमीच हरवलेले
कटीभोवती विंचवाच्या
नांग्या काढलेल्या
पायतल्या वहाणा
हातभर उंचावलेल्या
'काय बाई हा ताल'
पणजी काळजीत पडलेली

पिढीपिढीतला बदल
पणजीला पहावेना
घरादारात तिचे
कुणी आता ऐकेना
कानांना तिच्या
जॅझ साहवेना
पणतवंडापुढे
तिला बसवेना
बिचारी पणजी
करुणा भाकते
'ने मज ने' तुझ्या घरी
देवाला रोज म्हणते!!!
: बी 

तृष्णा

परतीच्या वाटेवर भेटली
करकरीत तिन्हीसांजेची राणी
सोनसळली झाडी ऐकवतात
दडलेल्या पक्षांची वेल्हाळ गाणी

चारी क्षितिज ओलेओलेसे
निवांत ओघळत चाललेले
निश्चल निळ्या तळ्यात
रंग अस्मानी उतरलेले

सांजेची मिटते पापणी
दिवे आकाशात लागलेले
घमघमते बकुळा पानोपानी
काळोखी आसमंताने भारलेले

मृगाची रात्र येते मध्यावर
रिमझिम धार उभी कोसळते
विझेना भिजलेली चांदणी
तृष्णेपरी माझ्या राहते...
: बी 

रंग

काही रंग नवे... काही तसेच जुने
जयपुरचा गुलाबी, कुरुक्षेत्राचा रक्तलाल
मुंबईचा चंदेरी, पुण्याचा गुलाली मांदार
मथुरेचा श्यामल, पंजाबचा गव्हाळ
कश्मीरचा रक्तरंजित, बंगळुरचा रेताळ
गोव्याच्या निळसर, आग्र्याचा संगमवरी
हिमालयाचा धवल, चारीधामचा धुपसिक्त
कोल्हापुरचा तांबडा, शिमल्याचा हिरवा
केरळचा शहाळी, गयेचा कषाय
खांडववनाचा धगधगता, झाशीचा वादळी
काही झाले फिके... काही झाले दाट
काळाच्या फुलपाखराला माझा सलाम!
: बी

Thursday, March 24, 2016

शेवटची निघून जाताना

तू निघून चाललीयेस कायमची हे कळल्यावर
अचानक लक्षात येतंय
तुझ्यावर लिहिणार होतो मी एक प्रेमकविता
तुझ्या नुस्त्या आसपास असण्यादिसण्यानेच जणू
आपोआप उमटत जातील ओळी कुठल्यातरी कागदावर
इतके माझे डोळे तुझे झाले होते
पण मधल्या काळात या शहराने
कुठलं तरी ट्रॅफिक जॅम , कुठलं तरी प्रदूषण ,
कुठला तरी कल्लोळ सोडला होता आपल्या दोघांमधे आता
तुला शेवटचं पाहताना बघ कशी स्लोमोशन झालीये गदीर्
तुझ्या हसण्याच्या उंच पुलावरून दिसतायत मला खाली
तरंगत चाललेली हजारो माणसं
डोक्यावर चंपाचमेलीमोगरागुलाब उगवलेली
साऱ्या मोटारी उडू लागल्यात फुलपाखरं होऊन
स्कुटरी गुणगुणू लागल्यात भुंग्यांसारख्या
सायकली चाल्ताहेत आपोआप
कुणीतरी अदृश्य माणूस नुक्ताच सायकल शिकल्यासारख्या
रस्त्याच्या फांद्यांना रिक्शा लटकल्यात मधमाशांच्या पोळ्यांसारख्या
रेल्वेगाड्या यार्डातल्या वारुळांतून
कात टाकून बाहेर पडल्यात लखलख
आपण धावत सुटलो आहोत एका वेगळ्याच प्रवासाला
हे ठाऊक असल्यागत बसेस थांबून राहिल्यात सिग्नल्सवर
आपलीच वाट पाहात
आपण कफल्लक झालो आहोत पुरते हे कळल्यासारखे
वाटेवरचे सारे भिकारी
उधळत सुटलेत ओंजळींनी हवेत त्यांचे सारे सुटे पैसे
आणि नाण्यांच्या त्या अलगद पावसातून
आपण निघालो आहोत एकमेकांना बिलगून
बेफिकिरीच्या एकाच छत्रीखालून
आपल्याला खात्रीच आहे
जणू कंडक्टर आपल्याला सोडेल फुकट कुठवरही
आणि आता निर्वाणीच्या या क्षणी
तू भिजून उभी आहेस माझ्यात चिंब
आणि माझ्या डोळ्यात तुझंच प्रतिबिंब
एकमेकांचा हात सोडून
आपण आयुष्याच्या या सर्वात उंच कड्यावर उभे आहोत
झोकून द्यायला संपवायला सगळंच तुझ्यामाझ्यातलं
पण
एक तुझ्या लक्षात येतंय का… ?
झोकून देण्याआधीच
आपणपुन्हातरंगायला लागलो आहोत
सौमित्र