Thursday, July 31, 2014

सारा स्वार्थाचा गलबला

सारा स्वार्थाचा गलबला
भाऊबंध झाले गोळा
आणि पसार होताना
संसाराचा चोळामोळा

जीवानाची टांगाटोळी
किती सोसू कशी सोसू ?
डोळे जाळून पापण्या
आता उरले ना आसू

मळा बहराला यावा
तेव्हा चेकुट काढले
वाळवंटाच्या वाटांशी
घर मोडीत निघाले

अवघे आयुष्य देतांना
काही राहिले देवा
तुझ्या अस्तित्वाच्या ठायी
आता देई गा विसावा

: पानझड

: ना . धों  .

Saturday, July 26, 2014

मन

मन वढाय वढाय
उभ्या पिकातल ढोर
किती हाकलं हाकलं
फिरी येते पिकावर

मन मोकाट मोकाट
त्याले ठायी ठायी वाटा
जशा वाऱ्यान चालल्या
पान्यावर्हल्यारे लाटा

मन लहरी लहरी
त्याले हाती धरे कोन
उंडारल उंडारल
जस वारा वाहादन

मन जह्यरी जह्यरी
याच न्यार रे तन्तर
आरे इचू साप बरा
त्याले उतारे मन्तर

मन पाखरू पाखरू
त्याची काय सांगू मात
आता व्हत भुइवर
गेल गेल आभायात

मन चप्पय चप्पय
त्याले नही जरा धीर
तठे व्हयीसनी ईज
आलं आलं धर्तीवर

मन एव्हड एव्हड
जस खाकसचा दाणा
मन केवढ केवढ?
आभायात बी मायेना

देवां , कसं देलं मन
आस नही दुनियात
आसा कसा रे तू यॊगि
काय तुझी करामत !

देवा आस कस मन
आस कस रे घडल
कुठे जागेपनी तुले
अस सपन पडल!


: बहिणाबाई चौधरी

Monday, July 21, 2014

संवाद

उन्हे ओली
सांज भोळी
डोळे डोळ्यांचे मागणे

कळलेले
जुळलेले
मौन फुलांचे सांगणे

नभ भोर
चंद्र कोर
जळी आभाळ वाहते

कुणी तरी
कोठे तरी
उगी जीवास वाहते !

: संवाद
: भटके पक्षी

: मंगेश पाडगावकर

Tuesday, July 15, 2014

रंध्रात पेरिली मी आषाढ दर्द गाणी

रंध्रात पेरिली मी आषाढ दर्द गाणी
उन्मादल्या सरींची उमजून घे कहाणी

पुसणार तू कुणाला मिटलीत सर्द दारे
धारांत नाहणारी धरतीच गे ईमानी

पानातुनी मनाच्या माझेच हे शहारे
मातीत मातलेला आवेगही तुफानी

सोसून सोसवेना गात्री अलक्ष्य धारा
प्राशून पाप येते डोळ्यांत मूढ पाणी

प्राणांत हूड वारे हलतेच झाड आहे
त्यानीच ढाळलेली तू माळिली विराणी

Monday, July 14, 2014

तळ्याकाठी

अशा एखाद्या तळ्याच्या काठी बसून राहावे मला वाटते
जिथे शांतता स्वत: निवारा शोधीत थकून आली असते
जळाआतला हिरवा गाळ निळ्याशी मिळून असतो काही
गळून पडत असताना पान मुळी सळसळ करीत नाही
सावल्यांना भरवीत कापरे जलवलये उठवून देत
उगीच उसळी मारून मासळी मधूनच वर नसते येत
पंख वाळवीत बदकांचा थवा वाळूत विसावा घेत असतो
दूर कोपर्यात एक बगळा ध्यानभंग होऊ देत नसतो
हृदयावरची विचाराची धूळ हळूहळू जिथे निवळत जाते
अशा एखाद्या तळ्याच्या काठी बसून राहावे मला वाटते !
तळ्याकाठी - अनिल

Wednesday, July 9, 2014

जोगवा

इथे आलो होतो       मागाया जोगवा
आयुष्याचा ठेवा      तुझ्या दारी

जाईचा मांडवा      कारल्याचे वेल
संसाराची सल      कशी सांगू ?

विधिनिषेधाची     झाली दाटादाटी
मनाची झिंजोटी    कोणा सांगू ?

कशासाठी देवां      दयावा दोष कोणा
आपुला परगणा    दुष्काळाचा

असो सोबतीला    तुक्याचा अभंग
हाचि अंगसंग       कैवल्याचा

माझी दुबळ्याची     होवो आठवण
कधी सोडवण         करा देवा

: पानझड

: ना. धों .

Friday, July 4, 2014

HFD wedu :)



































 tera mera manva kaise ek huye re
tera mera manva kaise ek huye re
mai kahta tu jagat rahiyo
mai kahta tu jagat rahiyo
tu rehta hai soyi re
tera mera manva kaise ek huye re
tera mera manva kaise ek huye re

mai nirmohi rahiyo tu jata hai mohi re
mai nirmohi rahiyo tu jata hai mohi re
jugat jugat samjhvat mana kahi amanat soi re
jugat jugat samjhvat mana kahi amanat soi re
tera mera manva kaise ek huye re
tera mera manva kaise ek huye re

mai kahta aankhan dikhi tu kahta sagar ki dekhi
mai kahta aankhan dikhi tu kahta sagar ki dekhi
mai kahta surjavan hari
mai kahta surjavan hari
tu rakho urjai re
tera mera manva kaise ek huye re
tera mera manva kaise ek huye re

satguru dara nirmal vaha vah me kaya dhoyi re
satguru dara nirmal vaha vah me kaya dhoyi re
kahat kabir suno bhai sado
kahat kabir suno bhai sado
tab hi vyatha hoyi re
tera mera manva kaise ek huye re
tera mera manva kaise ek huye re

Wednesday, July 2, 2014

ते किती लपवले तरिही













ते
किती लपवले तरिही
मज नकळत कळते कळते
पाकळ्यात दडले तरिही
गन्धातून गूढ उकलते

मातीत गाढ निजलेले
जरि बीज नयना दिसते
घन वळता आषाढाचे
मज नवखी चाहूल येते

रात्रीच्या घन अन्धारी
जरि गहनच सगळे असते
ते निःशब्दाचे कोडे
मज नक्शत्रान्तून सुटते

श्रावणात चित्रलिपीचे
जरि अर्थ कळति पुरते
तरि ऋतुचक्रापलिकडचे
प्राणात उमलते नाते

लहरीन्तून थरथरणार्या
जरि भुलवित फ़सवित पळते
पावसात उत्तररात्री
मज अवचित लय उलगडते

प्रतिबिम्बच अस्फ़ुट नुसते
जरि शब्दातुन भिरभिरते
मौनात परि ह्रदयीच्या
कधी पहाट होऊनी येते


दुरात पलीकडे जेव्हा
ह्ळू गगन धरेला मिळते
ते अदभूत मज कळल्याची
वेदनाच नुसती उरते

ते किती लपवले तरिही
मज नकळत कळते कळते
पाकळ्यात दडले तरिही

गन्धातून गूढ उकलते