Skip to main content

Posts

कविता

स्वप्नी दूर दिसावी कविता..
जाग येता उशाशी असावी कविता ..!घोट भर कधी प्यावी कविता ..
अर्घ्य म्हणून द्यावी कविता ..!गज-यात सखीच्या माळावी कविता ..
कज-यात तीच्या भाळावी कविता ..!प्रेमात तीच्या सुचावी कविता..
प्रेमभंगात खरी कळावी कविता ..!चंदनासम उगाळता झिजावी कविता ..
कस्तुरीसम न दिसता गंधावी कविता..!जाता जाता बीजासम पेरावी कविता..
येताना फुलासम बहरावी कविता..!अनंतीच्या प्रवासी निघावी कविता..
पोटी पुन्हा कुणाच्या अंकुरावी कविता..!!!श्वास बनुनी हृदयी वसावी कविता..
प्राणवायू बनुनी शरीरी रुजावी कविता..!!'मी' पणा बनुनी माजावी कविता..
नम्र राहुनी जगी गाजावी कविता..!!पावसात अश्रूंच्या भिजावी कविता..
चांदण्यात सुखाच्या हसावी कविता..!!मरता मरता अचानक जगावी कविता..
अन कुणाचे आयुष्यच व्हावी कविता..!!आयुष्यगीत गाता समजावी कविता..
मरण सामोरे येता उमजावी कविता..!!: विनायक


Recent posts

भेट हवी जर

भेट हवी तर ...... खुशाल जा तू. करील स्वागत हासून द्वारी , चहाबरोबर आणखी काही देईल सुगरण ...... आग्रहवेडी. 
बोलायाला विषय काहीही : विचार तिजला नाव वेलीचे बागेमधल्या विचार तिजला भिंतीवरच्या चित्राविषयी. विचार तिजला वाचलेत का अमुके पुस्तक...... 
विचारतांना लक्ष ठेव पण . नको विचारू भलतेसलते : बैठकीतली आरामखुर्ची मिटलेली पण उभी भिंतीशी : नको विचारू त्याचे कारण. खुंटीवरती बकुळवळेसर सुकलेला पण : नको विचारू त्याचा हेतू खिडकीमधल्या दगडावरती रंगित मासा : आठवेल तुज तो " मोबे डिक ": नको विचारू एक शब्द पण 
विचारशील जर असले काही करील डोळे थोडे बारीक , बघेल तिकडे दूर कुठेतरी, हसेल थोडी, म्हणेल आणिक , " सहज ..... उगीचच ..... अशीच गंमत . " असेच काही 
विचारील अन प्रश्न अचानक , "आवडते का मटण तुम्हाला? "बोलत राहील डबडबला जरी घाम कपाळी -" ह्या कवितेची जात निराळी." "हवा किती ही निरभ्र सुंदर "बोलत राहील... 
तशीच होईल स्तब्ध अचानक , 
त्यानंतर पण किती बोलशील , तिला न ऐकू येईल काही निरोप घेशील , स्तब्ध तरीही तशीच येईल दारापाशी. 
बघशील मागे वळून जर तर , दिसेल ती तुज दा…

मुकी जास्वंद

म्हणावें तू बोलू नको आणि मीहि व्हावे मूक ; म्हणावे तू येऊ नको मीहि व्हावे रुख . 
आज एका शब्दासाठी तुझे आभाळाचे कान आणि माझ्या स्वागताला उभी बाहूंची कमान !
- कळायची आता तुला जास्वदींची शापकथा पाय तिचे पाळेमुळे मुकी पुष्पे लक्ष गाथा. 
: मुकी जास्वंद: रंगबावरी : इंदिरा संत

डोळाबंद

आली अमृताची आठवण  आली तुझी आठवण:  साठवाया रक्तामध्यें  डोळे घेतले मिटून ; 
उभी अस्वस्थशी रात्र  गळ लावून चंद्राचा : हरवले काही त्याचा  शोध घेतसे केव्हाचा; 
फुलांतून मेघांतून  धुळींतून वाहे वारा :  हरवले कांही त्याचा  शोध घेतसे सैरावैरा; 
हरवले त्यांचे कांही  काही घनदाट धुंद :  कसे सापडे त्यांना  केव्हाच ते डोळाबंद !
: डोळाबंद  : रंगबावरी  : इंदिरा संत

रात्र

काही योजून मनाशी  दणादणा आली रात्र  रिघे दारागजांतून  काळी हत्तीण मोकाट. 
देते भिंतींचा धडक :  कोसळला चिरा चिरा ;  उस्कटल्या कौलाराच्या  केला खापरीचा चुरा ; 
नीट लाघव वस्तूंचा  डाव टाकला मोडून :  इथे पलंगाचा खूर  तिथे भग्न पानदान; 
उधव्स्तान्त उभी तृप्त  काळ्या मत्सराची गोण :  कशी तिला कळायची  माझ्या श्रीमंतीची खूण !
: रात्र  : रंगबावरी  : इंदिरा संत

एक बोट धर पाहू

मोरपिसासारखी दोन बोटे डोळ्यावर फिरवून  ती माझ्यापुढे नाचवीत  एकदा तू म्हणालीस:  एक बोट धर पाहू.  मी विचारले : का? कशासाठी ?  तू म्हणालीस : मुकाट्याने बोट धर आधी.  सुलताना रझियाच्या गुलामाच्या आदबीनं  मी तुझे बोट धरले.  बोट सोडवून घेतलेस आणि टाळी वाजवलीस.  तेव्हा मात्र दचकलो:  हा तर शिरच्छेदाचा संकेत.  माझे भय कधीही खोटे बोलत नाही.  तू म्हणालीस : बिचारा तू  न धरलेल्या बोटावर तुझे नाव होते !!!!
: वसंत बापट 


कविता : मन

अंधारात आपणंच अंधार होऊ शकत नाही.  दुःख प्यायलाही दुःखाची ओंजळ लागते .  कवितेत मानवी मनाचे सूक्ष्मांत सूक्ष्म तरंग असतात. 
सतत जे जवळ होतं  कुणालाही कळत नव्हतं  ते माझं .. फक्त माझं मन होतं ..... 
मनातले सल सांगायला माणसाची सोबत अपुरी वाटू लागली कि मन शब्दांच्या पाऊलवाटेकडे वळतं.  शब्दचं आधार होतात ! शब्दचं श्वास होतात ! शब्दच निःस्वास होतात! अशा शब्दातूनच व्यक्त झालेली निर्मिती हि जणू कलावंताचं शब्दरूप मनचं असतं.  अशी मन चुरगळणारी पाशवी मन भोवती असतात.  ज्यांना आपल्या सानिध्यात असलेल्या अशा तरल मनाची पर्वा नसते .  इतकचं काय , अशा हळुवार जगण्याचं पायपुसणं करण्यांतच अनेकांना पुरुषार्थ वाटतो ! मग आयुष्यातील सुखदुःखाची सखी जी कविता त्या कवितेबद्दलही बधिर सहचाराला  मत्सर वाटू लागतो . "आपल्या व्यतिरिक्त कोणाची सोबत या मनाला लाभेलच कशी?"या  आकसापोटी कवितेंच्या कळ्यांचे श्वास , निःश्वास खुडून टाकण्यात काहींची उभी हयात जाते.