Skip to main content

Posts

कविता

स्वप्नी दूर दिसावी कविता.. जाग येता उशाशी असावी कविता ..! घोट भर कधी प्यावी कविता .. अर्घ्य म्हणून द्यावी कविता ..! गज-यात सखीच्या माळावी कविता .. कज-यात तीच्या भाळावी कविता ..! प्रेमात तीच्या सुचावी कविता.. प्रेमभंगात खरी कळावी कविता ..! चंदनासम उगाळता झिजावी कविता .. कस्तुरीसम न दिसता गंधावी कविता..! जाता जाता बीजासम पेरावी कविता.. येताना फुलासम बहरावी कविता..! अनंतीच्या प्रवासी निघावी कविता.. पोटी पुन्हा कुणाच्या अंकुरावी कविता..!!! श्वास बनुनी हृदयी वसावी कविता.. प्राणवायू बनुनी शरीरी रुजावी कविता..!! 'मी' पणा बनुनी माजावी कविता.. नम्र राहुनी जगी गाजावी कविता..!! पावसात अश्रूंच्या भिजावी कविता.. चांदण्यात सुखाच्या हसावी कविता..!! मरता मरता अचानक जगावी कविता.. अन कुणाचे आयुष्यच व्हावी कविता..!! आयुष्यगीत गाता समजावी कविता.. मरण सामोरे येता उमजावी कविता..!! : विनायक
Recent posts

अस्तानंतर

जाणतो मी अस्तकाली  या नभाचे सत्व सारे  मावळे सूर्यासवे .  जाणतो की धूसरावर  वाहती खग सांजवेळी  ती नभाची असावे.  गर्द झाडांच्या तळाशी  सावल्या हलती , नभाच्या  भितीचे थरकाप ते .  वादळे करती जळावर  वा गुहेतून नाद भीषण  हुंदके आलाप ते.  जाणतो या मद्यरात्री  जी तमावर प्रकट होते  तारकांची संपदा.  या नभाचा या तमाचा  तो प्रकाशाशी उद्याच्या  एक दुर्दम वायदा .  : अस्तानंतर  : छंदोमयी  : कुसुमाग्रज  

तुझ्या भेटीलागी

 तुझ्या भेटीलागी  सिद्धता हो सांग  मृत्तिकेचे पांग  तोडले मी ।। अहंतेचे ऐने  सौहृदाचे आर्त  जुन्या बाजारात  लिलावाले ।। लक्ष संबंधाचे  खणले तणाव  उध्वस्थ पाडाव  धरेवर ।। कीर्द खतावण्या  सोडल्या पाण्यात  राखल्या गाण्यात  नोंदी काही ।। घेणे होते थोडे  देण्यास न पार  निर्लज्ज नादार  जाहलो मी ।। दिवाळखोरीचा  देहलीला दीप  तेजाची तिरीप  तेवढीच ।। चंद्राचे शारद सूर्याचे दहन  केले विसर्जन  नभामाजी ।। आकाशगंगेत  पृथ्वीवर बया  माती गेली न्हाया  आणली ती ।। जिन्याच्या कुटाशी  केली झटापट  त्याचे वायफट  केरामद्ये ।। देहतेचे  सौध  मनाची गोपुरे  लाल बंदीघरे  वासनांची ।। त्यांच्याही दाराशी  राजीनामा दिला  सहीशिक्का केला  करारास ।। पावसाळी घना - परी पूर्ण आता  होऊनिया रिता  थांबलो मी ।। बिस्मिलाच्या फक्त  सनईचे स्वर  काही बरोबर  घेऊ द्यावे ।। : भेटीलागी  : छंदोमयी  : कुसुमाग्रज 

डोळ्यापरीस लहान

डोळ्यापरीस लहान  आज वाटते आकाश  रात्र -दिवसाचा काळ  झाला निमिष निमिष  मन सुटून चालले  शरीराच्या मिठीतून : विश्वापल्याडचे काहीं  काय गेले त्या स्पर्शून ?  : डोळ्यापरीस लहान  : रंगबावरी  : इंदिरा संत 

भातुकली

 आज रुसले आकाश  मुळी पाहीना वाकून ,  आज रुसलाही वारा :  पोर बसलें दाटून .  उन्हें बसली हटून  अंधाराच्या कोपऱ्यात ,  रागावल्या चंद्रम्याने  केला गट्टी फुचा बेत.  मन मुळीच रमेना  तुम्हा साऱ्यांच्या संगती :  संपविली भातुकली  म्हणूनच हातोहातीं;  मांडलेला खेळ आता  आता हवाच मोडाया :  जोडलेली नाती आता  आता हवीत तोडाया.  : भातुकली  : रंगबावरी  : इंदिरा संत 

ओठांतून गेला शब्द

ओ ठांतून गेला शब्द ,  गेली वाक्यें एकाएकीं ..... काय होते मी माझ्याशी  अशी बोलत सारखी ! एका व्याकुळ लाटेने  गेले सर्वस्व धुवून :  तेजसरल्या वातीची  गळे काजळी गोठून ! भिंती गेल्या दूरदूर :  किती स्फुंदले स्फुंदले ;  आज एकटेपणाने  मला शेवटी जिंकले ! : ओठांतून गेला शब्द : रंगबावरी  : इंदिरा संत 

माँ

  मैंने रोते हुए पोंछे थे किसी दिन आँसू मुद्दतों माँ ने नहीं धोया दुपट्टा अपना लबों पे उसके कभी बद्दुआ नहीं होती बस एक माँ है जो मुझसे ख़फ़ा नहीं होती अब भी चलती है जब आँधी कभी ग़म की ‘राना’ माँ की ममता मुझे बाहों में छुपा लेती है मुसीबत के दिनों में हमेशा साथ रहती है पयम्बर क्या परेशानी में उम्मत छोड़ सकता है जब तक रहा हूँ धूप में चादर बना रहा मैं अपनी माँ का आखिरी ज़ेवर बना रहा किसी को घर मिला हिस्से में या कोई दुकाँ आई मैं घर में सब से छोटा था मेरे हिस्से में माँ आई ऐ अँधेरे! देख ले मुँह तेरा काला हो गया माँ ने आँखें खोल दीं घर में उजाला हो गया इस तरह मेरे गुनाहों को वो धो देती है माँ बहुत ग़ुस्से में होती है तो रो देती है मेरी ख़्वाहिश है कि मैं फिर से फ़रिश्ता हो जाऊँ माँ से इस तरह लिपट जाऊँ कि बच्चा हो जाऊँ हादसों की गर्द से ख़ुद को बचाने के लिए माँ ! हम अपने साथ बस तेरी दुआ ले जायेंगे ख़ुद को इस भीड़ में तन्हा नहीं होने देंगे माँ तुझे हम अभी बूढ़ा नहीं होने देंगे जब भी देखा मेरे किरदार पे धब्बा कोई देर तक बैठ के तन्हाई में रोया कोई यहीं रहूँगा कहीं उम्र भर न जाउँगा ज़मीन माँ है

आवडीने भावे हरिनाम घेसी

  आवडीने भावे हरिनाम घेसी , तुझी चिंता त्यासी सर्व आहे || १ || नको करू खेद कोणत्या गोष्टीचा | पती लक्ष्मीचा जाणतसे || २ || सकळ जीवांचा करितो सांभाळ | तुज मोकलिल ऐसे नाही || ३ || जैसी स्थिती आहे तैशापरी राहे | कौतुक तू पाहे संचिताचे || ४ || एका जनार्दनी भोग प्रारब्धाचा | हरिकृपे त्याचा नाश झाला || ५ || : संत एकनाथ