Skip to main content

Posts

कविता

स्वप्नी दूर दिसावी कविता..
जाग येता उशाशी असावी कविता ..!घोट भर कधी प्यावी कविता ..
अर्घ्य म्हणून द्यावी कविता ..!गज-यात सखीच्या माळावी कविता ..
कज-यात तीच्या भाळावी कविता ..!प्रेमात तीच्या सुचावी कविता..
प्रेमभंगात खरी कळावी कविता ..!चंदनासम उगाळता झिजावी कविता ..
कस्तुरीसम न दिसता गंधावी कविता..!जाता जाता बीजासम पेरावी कविता..
येताना फुलासम बहरावी कविता..!अनंतीच्या प्रवासी निघावी कविता..
पोटी पुन्हा कुणाच्या अंकुरावी कविता..!!!श्वास बनुनी हृदयी वसावी कविता..
प्राणवायू बनुनी शरीरी रुजावी कविता..!!'मी' पणा बनुनी माजावी कविता..
नम्र राहुनी जगी गाजावी कविता..!!पावसात अश्रूंच्या भिजावी कविता..
चांदण्यात सुखाच्या हसावी कविता..!!मरता मरता अचानक जगावी कविता..
अन कुणाचे आयुष्यच व्हावी कविता..!!आयुष्यगीत गाता समजावी कविता..
मरण सामोरे येता उमजावी कविता..!!: विनायक


Recent posts

डोळाबंद

आली अमृताची आठवण  आली तुझी आठवण:  साठवाया रक्तामध्यें  डोळे घेतले मिटून ; 
उभी अस्वस्थशी रात्र  गळ लावून चंद्राचा : हरवले काही त्याचा  शोध घेतसे केव्हाचा; 
फुलांतून मेघांतून  धुळींतून वाहे वारा :  हरवले कांही त्याचा  शोध घेतसे सैरावैरा; 
हरवले त्यांचे कांही  काही घनदाट धुंद :  कसे सापडे त्यांना  केव्हाच ते डोळाबंद !
: डोळाबंद  : रंगबावरी  : इंदिरा संत

रात्र

काही योजून मनाशी  दणादणा आली रात्र  रिघे दारागजांतून  काळी हत्तीण मोकाट. 
देते भिंतींचा धडक :  कोसळला चिरा चिरा ;  उस्कटल्या कौलाराच्या  केला खापरीचा चुरा ; 
नीट लाघव वस्तूंचा  डाव टाकला मोडून :  इथे पलंगाचा खूर  तिथे भग्न पानदान; 
उधव्स्तान्त उभी तृप्त  काळ्या मत्सराची गोण :  कशी तिला कळायची  माझ्या श्रीमंतीची खूण !
: रात्र  : रंगबावरी  : इंदिरा संत

एक बोट धर पाहू

मोरपिसासारखी दोन बोटे डोळ्यावर फिरवून  ती माझ्यापुढे नाचवीत  एकदा तू म्हणालीस:  एक बोट धर पाहू.  मी विचारले : का? कशासाठी ?  तू म्हणालीस : मुकाट्याने बोट धर आधी.  सुलताना रझियाच्या गुलामाच्या आदबीनं  मी तुझे बोट धरले.  बोट सोडवून घेतलेस आणि टाळी वाजवलीस.  तेव्हा मात्र दचकलो:  हा तर शिरच्छेदाचा संकेत.  माझे भय कधीही खोटे बोलत नाही.  तू म्हणालीस : बिचारा तू  न धरलेल्या बोटावर तुझे नाव होते !!!!
: वसंत बापट 


कविता : मन

अंधारात आपणंच अंधार होऊ शकत नाही.  दुःख प्यायलाही दुःखाची ओंजळ लागते .  कवितेत मानवी मनाचे सूक्ष्मांत सूक्ष्म तरंग असतात. 
सतत जे जवळ होतं  कुणालाही कळत नव्हतं  ते माझं .. फक्त माझं मन होतं ..... 
मनातले सल सांगायला माणसाची सोबत अपुरी वाटू लागली कि मन शब्दांच्या पाऊलवाटेकडे वळतं.  शब्दचं आधार होतात ! शब्दचं श्वास होतात ! शब्दच निःस्वास होतात! अशा शब्दातूनच व्यक्त झालेली निर्मिती हि जणू कलावंताचं शब्दरूप मनचं असतं.  अशी मन चुरगळणारी पाशवी मन भोवती असतात.  ज्यांना आपल्या सानिध्यात असलेल्या अशा तरल मनाची पर्वा नसते .  इतकचं काय , अशा हळुवार जगण्याचं पायपुसणं करण्यांतच अनेकांना पुरुषार्थ वाटतो ! मग आयुष्यातील सुखदुःखाची सखी जी कविता त्या कवितेबद्दलही बधिर सहचाराला  मत्सर वाटू लागतो . "आपल्या व्यतिरिक्त कोणाची सोबत या मनाला लाभेलच कशी?"या  आकसापोटी कवितेंच्या कळ्यांचे श्वास , निःश्वास खुडून टाकण्यात काहींची उभी हयात जाते. 



गझल

गीत गुंजारते जीवनाचे गझल  मर्म हृदयातल्या स्पंदनांचे गझल  भावनेला मुक्या बोलवेना जिथे  नेमकी वेदना तीच वाचे गझल

वीज

नका मलीन मार्गाचा  सांगू दिमाख मजला  मला आकाश- ज्योतीला  शांत सुखाची शृंखला !
वैर सुस्थिरपणाचे  वैर स्तिथीचे निवान्त  दहा दिशांचा प्रदेश  माझ्या धावेस अशांत 
सुख थिजले भिजले  नित्यपणात गंजले  अभिलाषा न अश्याची  स्वैरपणात रंगले !
जातें जळत जाळत  कृष्ण घनांच्या कुशीत  नाच काळोखावरती  कधी करते खुशीत !
माझ्या हातात मशाल  माझ्या मनात निखारा  माझ्या बेहोषपणाला  नाही कोठेही किनारा !
न मी नक्षत्रादिपीका  कोणा देवाच्या पूजेची  राणी सोज्वळ सात्विक  नाही कोणाच्या शेजेची !
मला अनेक वल्लभ  नाही कोणीही भ्रतार  दान दास्यांचे करील  त्यास दाहक कट्यार !
नाही पाखराप्रमाणे  घरकुलात निवास  माझा निःसंग निर्भय  साऱ्या विश्वांत विलास!
सूर्यतेजात चंद्राचे  काही किरण रापले  झंजावाताचे सहस्त्र  वेग तयांत मापले !
माझ्या जन्माची कथा ही  कसे साहीन बंधन ?  तीरांवाचून वाहते  माझे तेजाळ जीवन !
: वीज  : मराठी माती  : कुसुमाग्रज